Hier bespreken we de Spitfire PR Mk XIX PM627 en wel de vleugel met de brandstoftank.

We beginnen onze verkenning bij het bekende "meeuw" achtige stuk van de vleugels. Door de instelhoek eindigdeden de vleugels vrij laag onder de romp van het toestel in vergelijk tot het midden van de vleugels. Om er voor te zorgen dat deze vormen vloeiend in elkaar overliepen ontwierp Supermarine het befaamde "meeuwen vleugel" vormige achterstuk van de vleugel. Van voor naar achter kijkend ziet het er dus zo uit.

Een andere foto van de subtiele welving van de "meeuwen vleugel". De naar voren wijzende haak was onderdeel van een van de afwerpbare brandstof tanks.

Beide haken voor de afwerpbare tanks zijn hier zichtbaar. Als de vlieger besloot om de tanks af te werpen hielpen de haken er voor te zorgen dat de tanks niet tegen de romp aan konden stoten. Een luide klap was echter altijd het sein dat de tanks met succes vrij kwamen van het vliegtuig.

Een foto van het laagste gedeelte van de vleugel.

Een andere kijk op de overgang van romp naar vleugel. Let ook op het grote aantal uitstulpingen en uitsteeksels die kenmerkend waren voor de PR Mk XIX.

De rechter vleugel radiator en profile en - weer - de achterkant van de meeuwen vleugel in volle glorie !

Detail van de radiator.

Detail van de afsluitklep en het scharnier van de radiator.

Een uniek kenmerk van de laatste versies van de PR Spitfire's waren de twee grote "blaren" ter weerszijde van het landingsgestel. Hierin zaten de brandstofpompen die de benzine moesten overpompen van de vleugelvoorrand naar de hoofdtank in de romp.

Een andere foto van de kap over de brandstofpomp. Het kleine pijpje is van de overloop.

Waar deze beschermkap voor dient is onbekend. Hij zit aan de buitenkant van de bak waar het wiel van het landingsgestel in verdwijnt.

Andere foto van het onbekende beschermkapje...wat is de bedoeling hiervan ?

Hier een detail van de pitotbuis onder de linkervleugel.

Detail van het uiteinde van de vleugel.

Een ander uitsteeksel die de gladde oppervlakte verstoort is de kleine luchthapper links van de pitotbuis.

Overgang van vleugel naar romp.

Kijkend over de fraaie van gladde popnagels voorziene huid van de vleugel naar de gele indicator van het landingsgestel. Dit bestaat uit een eenvoudig mechanisme dat verbonden is met dat landingsgestel. Als de wielen tot in de onderste stand waren gezakt kwam de pin omhoog en wist de vlieger zeker dat hij veilig kon landen.

Detail van de bovenkant van de vleugel. De rode lijn geeft aan tot waar er op de vleugel gelopen mocht worden. Op de meeste RAF Spitfires was deze lijn zwart.

Detail van de vleugel boven de wielbak. Het contour van deze bak is goed zichtbaar door de cirkel van popnagels. De uitstulping tussen de gele indicator en het midden van de wielbak is ten behoeve van een versteviging van de rib constructie ter plekke. Het extra verstevigde onderstel van de latere Spitfire's paste erg nauw in de wielbakken en vandaar deze versterking.

Ongeveer de enige aanwijzing dat er brandstoftanks in deze vleugel zitten is de aanwezigheid van een benzinedop aan het uiteinde van de vleugel en de ontluchtingsbuis daar achter. Een van de unieke constructie eigenschappen van de Spitfire was dat de hele voorkant van de vleugel (hier aangegeven door de rode lijn) werd gemaakt uit een enkel stuk aluminium. Samen met de hoofdligger in de vleugel vormde dit een uiterst solide en onwrikbare eenheid die bijdroeg tot de immense sterkte van de Spitfire vleugel. De mogelijkheid om hierin een brandstoftank te plaatsen werd niet onmiddelijk ingezien. Omdat de reikwijdte van de verkennings Spit te klein was werd besloten om van deze gelegenheid gebruik te maken. Beginnend bij de Mk IV werden de kieren van deze ruimte eenvoudig afgekit en zodoende ontstond de "tank" vleugel. Deze ontwikkeling vergrootte de de maximale vliegafstand enorm en maakte het dus mogelijk dat dit relatief kleine vliegtuig over heel Duitsland kon vliegen, zelfs tot aan Berlijn.

Het rode navigatielicht is ingebouwd in de linkervleugel tip.

De vleugeltips waren afneembaar. Hier is een van de bouten zichtbaar.

In de vleugeluiteinden werden schroeven gebruikt in plaats van popnagels daarmee duidend op het feit dat intern hier werd gebruik gemaakt van houten ribben in plaats van aluminium.

Navigatielicht.

Dit kleine dekseltje bedekte de indicator van de landingskleppen. Als deze uit gingen werd het klepje door een veer open geduwd. Dit gaf een visuele indicatie dat de landingskleppen in de laagste stand stonden. Weer een eenvoudige oplossing voor een probleem waar anders elektrische bekabeling etc. voor nodig zou zijn.

Linker rolroer en wingtip.

Foto van het linker rolroer. Deze zijn zoals bij alle latere Spitfire's geheel met aluminium bekleed.

Laatste foto. Rolroer scharnier vanaf de onderzijde aan de romp kant.

(HIER klikken voor het hoofdmenu).