De geschiedenis van de beroemde Spitfire begint vroeg in 1920 wanneer  diverse landen mee gaan doen met de prestigieuze internationale Schneider Trophy races voor watervliegtuigen.

Reginald Mitchell was de jonge hoofdontwerper van de  Supermarine Aviation Works gespecialiseerd in het maken van dubbeldekker watervliegtuigen.  Mitchell stelde zichzelf ten doel om een winnaar te ontwerpen voor Engeland want deze wedstrijd kreeg steeds meer aanzien en werd steeds belangrijker…zoals de huidige internationale zeiljacht wedstrijden. 

Mitchell, geboren in 1895, was van jongs af aan gefascineerd door mechanische dingen. Hij ging werken in een locomotief fabriek, waar hij al snel assistent ontwerper werd. In 1917 ging hij daar weg om zich in dienst te stellen van zijn nieuwe liefde, de sterk in opkomst zijnde vliegtuig industrie, en werd hij aangesteld als tekenaar bij Supermarine. In 1920 werd hij de nummer een ontwerper. Zijn chef, Hubert Paine, financierde een plaats voor het bedrijf ten behoeve van Engeland in de Schneider Race van 1922. Deze wedstrijden vonden al plaats sinds 1913 onder auspicien van de International Aeronautical Federation. De reglementen bepaalden dat het eerste land dat drie maal op rij (of vier keer in totaal) de beker zou winnen in het bezit zou blijven van deze fel begeerde prijs. Het zou alles of niets worden want de Italianen hadden de twee voorgaande jaren gewonnen !

Mitchell’s ontwerp was het zeer gestroomlijnde SEA LION II watervliegtuig. Het won makkelijk met een nieuwe record snelheid van 145.7 mph. In 1923 en 1924 wonnen de Amerikanen en in 1926 de Italianen met een Macchi 39. In 1927 wonnen de Engelsen in Venetie met een nieuw ontwerp van Mitchell’s hand de Supermarine S5. In '29 produceerde Mitchell een krachtiger versie, de S6...deze keer met een Rolls Royce 12 cylinder motor en deze won met een snelheid van 328.63 mph. Het volgende jaar sloeg het noodlot toe want de Engelse overheid besloot niet meer mee te werken en ook de luchtvaartindustrie was niet erg happig meer. Twee jaar was er geen wedstrijd.

Toen kwam er redding in de persoon van een excentrieke miljonaire met de naam Lady Lucy Houston. Zij doneerde 100,000 pond om de wedstrijd weer op poten te zetten.

In minder dan 6 maanden hadden Mitchell en zijn team het huidige model opgewaardeerd naar de S6-b. Met nieuwe gestroomlijnde drijvers kon de kist de hele race vol gas vliegen. Het werd een triomf…De derde keer dat Engeland op rij won en de beker kon nu dus definitief in Engeland blijven ! De technologische overmacht was aan de hele wereld bewezen. Een paar weken na deze race zette Flight Lieutenant George Stainforth, in hetzelfde toestel, het wereld record op scherp met 407.5 mph. Dit zou veertien jaar blijven staan !

In 2004 won John Kelsall met de G-KELS de Schneider Trophy ! De G-KELS (een VAN’s RV7 met een 200 Pk Lycoming injectiemotor) staat nu op Lelystad. Links en recht op de motorkap staat: “Lady Lucy”, ter ere aan de vrouw die in 1931 de Schneider Trophy weer nieuw leven inblies. Jorgen "Vans" Verroen is de nieuwe trotse eigenaar van deze fameuze prachtkist !

(Doe eens lachen met die Vans grin !) Overigens mag natuurlijk niet onvermeld blijven dat Reginald Mitchell aan de wieg stond als ontwerper van het meest succesvolle vliegtuig van WOII…de Supermarine Spitfire (waarvan er overigens op deze site meer dan 3000 foto's van staan !).

(HIER terug naar hoofdmenu)