Hoewel de Spitfire al sinds 1936 bij zijn eerste optreden een favoriet was van de luchtvaart enthousiasten is er weinig geschreven over de diverse radio's en antennes.

HF RADIO

Toen de Spitfire eind 1938 operationeel werd ingezet was hij uitgerust met een TR 9 Hoge Frequentie (HF) radio zend/ontvanger. Deze had een antennemast en een draad nodig. Het eerste ontwerp had een 68cm hoge mast en deze werd gebruikt op de eerste 310 productie toestellen, te beginnen met K9787 tot de L1096. Een dunne draad kwam uit de apparatuur tot de top van de mast. Het andere eind werd bevestigd aan een kleine bevestiging boven op het richtingroer. De voet van de mast zat vast aan een druppelvormige isolator met een bruin rode kleur, waarschijnlijk bakeliet. Veel van deze vroege Spitfires waren nog operationeel tijdens de Slag om Engeland.

FY-Q en FY-L van No. 611 Squadron laten zien hoe de staaf mast vast zat op de eerste groep van 310 Spitfire I's.

Detail van de staaf antenne en de bevestiging aan de bovenkant van het roer.

Het tweede ontwerp, als eerste op de N3023 was van een complexere profiel vorm en 67.2 cm lang. Deze vorm werd het meest toegepast. Een kleine driehoek aan de achterzijde van de mast diende als bevestiging voor de draad die er door de achterkant uit kwam.

De geprofileerde aerodynamische mast met het driehoekje De draad is amper zichtbaar op de foto hieronder.

VHF RADIO EN IFF

In Mei en Juni 1940 werd een klein aantal Spitfires uitgerust met een nieuwe VHF (Very High Frequency) zend/ontvanger, de TR1133. Deze toestellen werden ook voorzien van de breedbladige Rotol constant speed propellers die later ook werden gemonteerd op de door Castle Bromwich gebouwde Spitfire Mk IIs. Deze vliegtuigen, meestal in de serie N30– and N31, gingen naar de 54 en 66 Squadrons. De nieuwe apparatuur die op een kortere golflengte werkte had geen draad nodig van de mast tot aan het richtingroer. De driehoekige ophanging was niet meer nodig. Na enige maanden vertraging werden vanaf September 1940 de front-line Spitfires ook voorzien van de nieuwe radio's en eind dat jaar waren alle Spitfires hier dan ook van voorzien, hoewel de meeste Spitfire's nog steeds wel het overbodig geworden bevestiging punt aan het roer overhielden. Waarschijnlijk waren de verschillende locale onderhouds squadrons verantwoordelijk voor de installatie van de nieuwe apparatuur. Eind september en begin oktober werden de Spitfires uitgerust met  Mk I IFF (Identification Friend or Foe, identificatie vriend of vijand) apparatuur. Deze apparaten ontvingen een signaal van de grondradar en verzonden dit vervolgens weer voorzien van een een unieke code die weer zichtbaar was op het radarscherm op de grondstation. De ontvangst- en zenddraden kwamen via kleine isolatoren naar buiten voor de rode roundels op de romp en gingen naar de tips van het hoogteroer.

Een late Spitfire Mk Ia van 19 Sqn in September 1940 Het gemis van het driehoekje op de antenne laat zien dat het hier gaat om een TR1133 VHF radio systeem Er loopt ook geen draad naar het richtingroer, hoewel het bevestigingspunt nog wel aanwezig is IFF is nog niet aanwezig.

Bij een Mk I Spitfire ten tijde van de Slag om Engeland zijn er 4 combinaties mogelijk:

1. Vroeg type ronde mast, HF TR 9 radio met draden naar het richtingroer.

2. Aerodynamische mast met driehoekige bevestiging, TR 9 radio met draad van de romp naar de mast en vandaar naar het roer.

3. Aerodynamische mast zonder driehoekige bevestiging, VHF TR 1133 radio, geen draad naar het roer hoewel de bevestiging op het roer nog aanwezig is.

4. Als 3; IFF aanwezig met draden van het midden van de roundel naar het hoogteroer. Een isolator is zichtbaar is zichtbaar in de roundel.

Eind 1940 waren de meeste Spitfires voorzien van VHF radio en IFF. Zoals gebruikelijk duurde het soms maanden voordat er masten zonder de driehoek de fabriek verlieten. Eind 1941 werd de aerodynamische mast zonder de driehoek altijd gemonteerd af fabriek. De bevestiging van de driehoek zelf waren nog steeds zichtbaar toen.

De IFF draden en de VHF radio zijn duidelijk zichtbaar op deze Spitfire Mk Vb De isolator van de  IFF draad naar het hoogteroer is duidelijk zichtbaar in rode stip van de roundel De aanhechtpunten van de overbodige driehoek op de radio antenne zijn zichtbaar op de achterkant van de mast.

Deze antennemast bleef standaard tot de Twee Traps Griffon gemotoriseerde Mk XVI verscheen, vroeg 1944. De mast werd vervangen door een zweep antenne meer achterop de rug van het toestel.

Ontwikkelingen halverwege de oorlog.

Begin 1943 kwam er een nieuwe IFF, de Mk III die op alle front-line jagers werd toegepast. Op de Spitfire werden de draden van de romp naar het hoogteroer vervangen door een antenne onder de stuurboord vleugel.

IFF Mk III antenne zichtbaar onder de stuurboord vleugel van deze Spitfires Mk IX, begin 1945.

Terzelfder tijd werden de TR1133 radio sets vervangen door de TR1143, hoewel dat van buitenaf niet zichtbaar was. Later in 1943 werden sommig Spitfires uigerust met “Rebecca” Mk II beam approach apparatuur. Dit reageerde op de “Lorenz” grond signalen die werden uitgezonden door de “BABS” bakens, zodat de vliegers toch konden oplijnen in slecht weer en konden landen. Spitfires met deze apparatuur hadden een kleine, ronde uitstulping onder de romp met een kleine antenne. De eersten hiermee waren Mk XIIs.

Een Spitfire PR Mk XIX met een “Rebecca” Beam-approach antenne onder de romp.

Deze apparatuur was niet overal beschikbaar, hoewel het meestal wel toegepast werd op vliegtuigen van de Second Tactical Air Force. Spitfires die tweedehands aan Portugal werden verkocht (Mk I and Vb), de Sovjet Unie (Mk Vb) en Turkije Mk Vb) werden uitgevoerd met de oude TR 9 radio's en antennemasten met de driehoekige bevestigingen.

(Klik HIER om terug te gaan naar het hoofdmenu)